İstemiyorum dedi.Seninleyken seni yaşamamaya devam etmek istemiyorum dedi.Gözlerimin içine bakıyordu.Ağlamıyordu,hiç bir zaman yanımda ağlamamıştı da.Gözlerinde gördüğüm umutsuzluk,yalnızlıktı ama mutsuzluk değildi.Hayır hayır hiç değildi.Tanıyordu beni,biliyordu her halimi.Anlayabileceğimi ummuyordu,biliyordu anlayacağımı. Göründüğü gibi değil dedi,sen de biliyorsun. Göründüğü gibi olması için çabalamak boşunaydı,neyse o olmalıydı..Bizsizlik olmalıydı.Ben olmalıydım.O olmalı mıydı,bilmiyorum..Seninleyken sana uzak kalamam dedi,sana uzakken sana dokunamam dedi,seninleyken acı çekemem dedi.Haklıydı.Hiç bir zaman benimle bütün olamayacaktı.Benimleyken asla bana yakın olamayacaktı. Birinin acı çekmesine sebep olmak,dahası bu acıyı onun gözlerinde görmek,hissetmek;korkunç.Korkunçtu..Seninleyken seni hissedememek, yağmura dokunduğunda ıslaklığını hissedememek dedi. Yazın sıcağında kavrulamamak, sonbaharın rüzgarında savrulamamak dedi.Donuktu bakışlarım. Zayıf görünmemeliydim. Sağa sola bakınmaya başlamıştım.Elimi tuttu.Elveda demeliyim,elvedaların geri dönüşü olmaz dedi. Başımı salladım,haklısın dedim.Haklıydı da, her hoşçakal geri dönme umudu taşıyordu nasıl olsa..Hoşçakal dedim içimden.Elveda dedi.Gitti.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder